Roman Brandstaetter zdał egzamin dojrzałości w Krakowie w roku 1924 i rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim – filologia polska i filozofia. W 1926 roku zadebiutował wierszem Elegia o śmierci Sergiusza Jesienina, a w 1928 wydał pierwszy tom poezji pod tytułem Jarzma.

Po ukończeniu studiów, w latach 1929-31 przebywał na rządowym stypendium w Paryżu. Owocem tych paryskich studiów nad działalnością społeczno-polityczną Adama Mickiewicza był tytuł doktora filozofii, który otrzymał w 1932 roku. W tym samym roku wydał szkice historyczno-literackie: Legion żydowski Adama Mickiewicza, Moszkopolis, Wybryki antyżydowskie studentów Uniwersytetu Wileńskiego w r. 1815, a następnie Tragedie Juliana Kaczki (1933), tomik poezji Węzły i miecze (1933) oraz zbiór pamfletów Zmowa eunuchów (1936).

Głębokim przeżyciem była dla Brandstaettera podróż do Turcji, Grecji i Palestyny w 1935 roku. Wtedy po raz pierwszy zetknął się z ziemią swoich przodków. W 1940 roku poślubił w Wilnie Tamarę Karren, żydówkę którą poznał w Warszawie. Inwigilowany przez NKWD, dzięki staraniom żony wyjechał wraz z nią do Jerozolimy. Otrzymał tam pracę w nasłuchu Polskiej Agencji Telegraficznej dzięki pomocy profesora Stanisława Kota, który był nauczycielem Brandstaettera na Uniwersytecie Jagiellońskim. Czas ten był przełomowy w jego życiu, wtedy właśnie uwierzył w Jezusa Chrystusa. Opisał to później w opowiadaniu Noc biblijna ze zbioru Krąg biblijny. Po raz pierwszy spotkał się z Jezusem Ukrzyżowanym gdy poszedł do kościoła jako 11-o letni chłopiec ze służącą Marynią.

"- To jest Bóg? - spytałem. Potwierdziła skinieniem głowy. - W cierniowej koronie? - Tak. - Czyj Bóg? - Nasz ... - Mój? ... - I twój, i mój."

W 1945 rozszedł się z żoną na mocy tzw. przywileju św. Pawła, który umożliwia przeprowadzenie rozwodu kościelnego, jeśli jeden z małżonków jest katolikiem, a drugi zdecydowanie pozostaje wyznania niekatolickiego. W 1946 w Rzymie przyjął chrzest i poślubił Reginę Wiktorównę, sekretarkę ambasadora polskiego w Rzymie, profesora Stanisława Kota. W 1948 powrócił do Polski. Zamieszkał w Poznaniu, gdzie otrzymał posadę kierownika literackiego Teatru Polskiego, a następnie Opery im. Stanisława Moniuszki.

Nawrócenie Brandstaettera zaowocowało w jego życiu licznymi dziełami. Jeszcze we Włoszech, zainspirowany postacią św. Franciszka z Asyżu, napisał Kroniki Assyżu (1947) oraz misterium Teatr Świętego Franciszka (1947). W latach późniejszych powstały: Pieśń o moim Chrystusie (1960), Hymny Maryjne (1963), Antologia poezji Starego Przymierza (1964), Cztery poematy biblijne (1964), Księga modlitw (1985), Księga modlitw starych i nowych (1987). I najwybitniejsze dzieło prozatorskie Brandstaettera, czterotomowa powieść historyczna Jezus z Nazaretu (1967-73), w której zawarł niezachwianą i żywą wiarę w Jezusa.

Brandstaetter rozpoczął też nowy cykl przekładów biblijnych z języka hebrajskiego: Pieśń nad pieśniami (1959), Psałterz (1968) Księga Koheleta (częściowo przetłumaczona), Księga Hioba. Księgi Nowego Testamentu: cztery Ewangelie, Dzieje Apostolskie oraz Apokalipsę i Listy św. Jana.

Roman Brandstaetter zmarł na zawał serca 27 września 1987 roku.

Więcej informacji - Stowarzyszenie imienia Romana Brandstaettera w Poznaniu

Inne dzieła Romana Brandstaettera:

Dramaty: Kupiec warszawski (1940-41) , Powrót syna marnotrawnego(1946), Ludzie z martwej winnicy (1950) , Upadek kamiennego domu (1950) , Milczenie (1951), Król i aktor(1951), Józef Sułkowski (1952), Kopernik (1953), Znaki wolności (1953), Dramat księżycowy (1954), Król Stanisław August (1956), Odys płaczący (1956), Medea (1959), Cisza (1960), Ślepa ulica (1961), Śmierć na wybrzeżu Artemidy (1961), Dzień gniewu (1962) i Zmierzch demonów (1964).

Utwory poetyckie: Winogrona Antygony (1956), Faust Zwyciężony (1958)

Libretto operowe do muzyki Tadeusza Szeligowskiego Bunt żaków (1951)

Przekłady dzieł Szekspira: Hamlet (1950), Król Ryszard III (1950), Kupiec wenecki (1952), Antoniusz i Kleopatra (1958)

Inne:

1956 – został członkiem korespondentem francuskiej Academie Rhodanienne des Lettres.

1957 - otrzymał godność Honorowego Obywatela Zakopanego w podzięce za zasługi wniesione w dziedzinie kultury.

1958 - Nagroda im. W. Pietrzaka za całokształt twórczości literackiej.

1973 - Nagroda Polskiego Pen Club'u za przekłady hebrajskie.

1974 – Nagroda Literacka miasta Poznania

1978 - Nagroda Ministra Kultury i Sztuki.